མི་ཞིག་གིས་བོང་བུ་གཅིག་དང་ཁྱི་གཅིག་གསོས་ཡོད་ཅིང་། བོང་བུ་ནི་ཁང་པའི་ཕྱིའི་བོང་ཚང་ནང་དུ་
བཅུག་གི་ཡོད་པ་དང་ཁྱི་ནི་སྦྱིན་བདག་དང་མཉམ་དུ་ཁང་པ་གཅིག་གི་ནང་དུ་སྡོད་ཀྱི་ཡོད། ཁྱི་ནི་ནང་ཚང་གི་གཅེས་ཁྱི་ཡིན་པ་དང་ཁྱིས་མིའི་དགའ་གཅེས་ཐོབ་པ་བྱེད་ཐུབ་པས་སྦྱིན་བདག་གིས་
རྟག་ཏུ་ཟས་ཞིམ་པོ་སྟེར་སྟབས་ཁྱིས་དགའ་པོའི་ངང་མཇུག་མ་དབྱུག་དབྱུག་བྱེད་པ་དང་སྦྱིན་བདག་གི་
རྐང་པར་འཁྲིས་བཞིན་སྐད་རྒྱག་པ་དང་མཆོངས་རྒྱག་རྒྱག་གི་ཡོད་སྟབས་སྦྱིན་བདག་དགའ་ནས་
དགོད་འཚེར་འཚེར་ཡོང་བ་བྱེད་ཐུབ། མཚམས་རེ་སྦྱིན་བདག་གིས་ཁོ་པང་དུ་ཉར་ནས་མགོ་ལ་བྱིལ་བྱིལ་བྱེད་པ་དང་ལུས་ཀྱི་སྤུ་རྣམས་ཤད་
ནས་ཧ་ཅང་དགའ་པོ་བྱེད་ཀྱི་ཡོད་པ་རེད། བོང་ཚང་ནང་དུ་ཡོད་པའི་བོང་བུས་སྣང་ཚུལ་དེ་དག་མཐོང་
སྐབས་སེམས་སྐྱིད་པོ་མེད་པ་རེད། བོང་བུའི་བསམ་པར་ “ཧེ། ཁོས་ཉིན་ལྟར་ལས་གང་ཡང་ མ་བྱས་པར་སྐད་རྒྱག་ཙམ་རྒྱག་ཙམ་དང་འཕག་མཆོངས་རྒྱག་ཙམ་ལས་མི་བྱེད་པར་ལྟོ་ཞིམ་པ་ཁོར་
སྟེར་བ་དང་ད་དུང་སྦྱིན་བདག་གིས་པང་དུ་ཉར་ནས་སྡོད་ཀྱི་འདུག ངས་རང་འཐག་འཐེན་པ་དང་། དབོར་འདྲེན་བྱེད་ཀྱི་ཡོད་ཀྱང་ཟ་ཡས་ནི་གཟན་དང་གྲོ་ཙམ་ཡིན་པ་མ་ཟད། ད་དུང་སྦྱིན་བདག་གིས་
ང་ལ་ཚིག་སྙན་ཚིག་གཅིག་ཀྱང་བཤད་པ་ཐོས་མྱོང་མེད། དངོས་གནས་དྲང་པོ་ མི་འདུག ” བསམས་སོ། དོ་མཉམ་མེད་པའི་བསམ་པ་དེ་ཤུགས་ཇེ་ཆེར་སོང་ནས་ཉིན་ཞིག་བོང་བུར་ཡ་མཚན་
གྱི་བསམ་པ་ཞིག་བྱུང་སྟེ་ཁྱིའི་བྱེད་སྟངས་ལ་སློབ་སྦྱོང་བྱེད་རྒྱུའི་ཐག་གཅོད་བྱས།
ཉིན་ཤས་སོང་རྗེས་སྦྱིན་བདག་ཧོལ་རྒྱུག་དུ་སོང་ནས་བོང་ཚང་རྒྱག་རྒྱུ་བརྗེད་སྟབས་ཁོ་ལ་གོ་སྐབས་
ཤིག་ཐོབ།
བོང་བུས་མར་དོན་ནས་སྦྱིན་བདག་གི་ཁང་པའི་ནང་དུ་འཛུལ་ཞིང་། བོང་བུ་ནི་སྦྱིན་
བདག་གི་ཁང་པའི་ནང་གཏན་ནས་ཡོང་མྱོང་མེད་སྟབས་སྦྱིན་བདག་ཞེད་ཐག་ཆོད་ནས་ཁ་ཆེན་གདང་
སྟེ་སྐད་ཆ་ཚིག་གཅིག་ཀྱང་ཤོད་ མི་ཐུབ་པར་གྱུར།
བོང་བུས་ལམ་སེང་ཤུགས་གང་ཡོད་བརྒྱབ་ནས་མཇུག་མ་དབྱུག་དབྱུག་བྱེད་བཞིན་པར་སྦྱིན་བདག་
གི་ཕྱོགས་སུ་སོང་བས་་་སིང་་་ཞེས་པའི་སྒྲ་དང་བཅས་སྒྲོག་ཙེའི་སྟེང་གི་ཇ་དཀར་མཇུགས་མས་
དབྱུགས་ནས་བཅག་པ་མ་ཟད། བོང་བུས་སྦྱིན་བདག་གི་འགྲམ་དུ་བཅར་ནས་ཁྱིའི་འཕག་མཆོངས་
རྒྱག་སྟངས་ལ་ལད་མོ་བྱེད་བཞིན་པར་སྦྱིན་བདག་ལ་སྐོར་བཞིན་འཕག་མཆོངས་གང་བྱུང་དུ་བརྒྱབ་
པ་དང་། ད་དུང་ལྕེ་བསྣར་ནས་ སྦྱིན་བདག་གི་ལག་ལ་ལྕེ་ལྡག་བརྒྱབ་ནས་སྦྱིན་བདག་དགའ་ནས་
གད་མོ་ཧ་ཧ་དགོད་པའི་རེ་བ་བྱས། དེ་ལྟར་བྱས་མཐར་སྒྲོག་ཙེ་དང་མེ་ཏོག་བུམ་པ་བསློགས་ནས་ཆག་པ་མ་ཟད། སྦྱིན་བདག་ལའང་
རྡོག་རྒྱག་ཐེངས་ནས་ས་ཐོག་ཏུ་འགྱེལ་ནའང་བོང་བུས་ད་དུང་སྦྱིན་བདག་གི་ལུས་སྟེང་དུ་འཛེགས་
ནས་གླགས་ཡུས་ཤོད་རྩིས་བྱས། ནང་མི་ཚོས་དེ་ཚོའི་སྒྲ་ཐོས་འཕྲལ་མར་ལྟ་བར་ཡོང་ནས་བོང་བུ་བོང་ཚང་ནང་དུ་ཡར་བཅུག
སྦྱིན་བདག་ཁོང་ཁྲོ་ཟ་ནས་ལམ་སེང་བོང་ཚང་ནང་དུ་སོང་ནས་ལྕག་ཚན་འཕྱར་བཞིན་ལེགས་པར་
བརྡུངས།
བོང་བུས་བོང་བུ་དང་ཁྱིའི་དབར་གྱི་ཁྱད་ཆོས་མི་འདྲ་བ་དེ་མ་ཤེས་སྟབས་གྱོང་རག་པ་རེད། དོན་དངོས་
ཐོག་མི་དང་མིའི་དབར་ལའང་དེ་ལྟར་ཡིན་པས་ཆོག་ཤེས་མེད་པར་བཟང་ལད་ངན་འགྱུར་བྱེད་པ་ནི་
གླེན་ལྐུགས་ཀྱི་སྤྱོད་ཚུལ་རང་རེད། དེས་མ་ཟད་རྟག་ཏུ་གོ་ལྡོག་གི་འབྲས་བུ་ཐོན་ལ་ཐ་ན་གྱོང་གུན་ཡང་རག་གི་རེད།
Перевод,
приближенный к тибетскому тексту.
У одного человека
жили осел и собака. Что касается осла –
он жил в хлеву снаружи дома. А собака жила в одном доме
вместе с хозяином. Пес был любимцем домочадцев и, поскольку у него была
возможность добиться человеческой любви и заботы, хозяин всегда давал ему
вкусную еду, а пес с радостным видом махал хвостом и крутился у ног хозяина,
потявкивал и подпрыгивал, а хозяин радостно смеялся.
Иногда хозяин, взяв его на руки, гладил по голове,
расчесывал шерсть, и вообще очень любил его.
Когда осел, который находился в хлеву, видел это
зрелище, чувствовал себя несчастным. Ослик думал: «Эх. Он каждый день не делает
никакой работы, только тявкает и тявкает, скачет и скачет, а кроме ничего не
делает. Ему дают вкусную еду, да еще хозяин сидит, взяв его на руки. Хотя я
тяну мельничный жернов, таскаю грузы, моя пища– трава и мука, да к тому же я никогда
не слышал, чтобы хозяин сказал мне хоть одно ласковое слово. Действительно
нечестно». Думы об этом неравенстве становились все сильнее, и однажды ослику
пришла в голову странная мысль: и он решил учиться у собаки ее поведению.
По прошествии нескольких дней хозяин, не придав этому
значения, забыл закрыть хлев, и ослу представился шанс. Осел вышел наружу и
зашел в дом хозяина. Поскольку осел никогда не заходил внутрь хозяйского дома,
хозяин, действительно испугавшись,
широко раскрыл рот и не смог выкрикнуть ни слова. Осел сразу замахал изо
всех сил хвостом, двинулся в сторону хозяина, и со звуком «звяк» разбилась
чашка, которую он смахнул хвостом со стола. Кроме того, осел, оказавшись рядом
с хозяином, подражая прыжкам собаки, стал как попало скакать вокруг. Еще
высунул язык и, облизав руки хозяина, надеялся, что хозяин будет радостно
смеяться.
Делая так, в конце концов, опрокинув стол, разбил вазу с цветами. Кроме того, случайно
лягнул хозяина, а когда хозяин упал
на землю, осел, забравшись на него,
собирался к нему ластиться.
Услышав шум, домашние быстро прибежали и, увидев все это, отвели осла в хлев.
Хозяин, сильно рассердившись, сразу же пошел в хлев и, взмахнув плетью, хорошенечко
отлупил осла.
Осел понес потерю, не понимая разницу между
ослом и собакой. В действительности,
люди также разнятся, и неумеренно повторяя за кем–то хорошее, делаем это
дурным. Это глупое поведение.
К тому же таким поведением всегда достигается
противоположный результат, вплоть до серьезных потерь.
